wechange \\(^o^)// HaHaHa

Slow Food มิใช่การกินอาหารด้วยท่วงท่า slow motion หรือมิใช่ การสั่งอาหาร ที่ต้องรอนานร่วมชั่วโมง หากแต่ Slow Food เป็นสมาคม ระหว่างประเทศ ที่รวมตัวขึ้นเพื่อต่อต้านวัฒนธรรมการใช้ชีวิตที่เร่งรีบ (Fast Life) และ การกินอาหาร แบบรีบเร่ง (Fast Food)

การปฏิวัติอุตสาหกรรม มีผลทำให้วิถีชีวิตของคนในสังคมเปลี่ยนไป จากสังคมเกษตรกรรมที่ดำเนินชีวิตอยู่กับธรรมชาติ ในปัจจุบันกลายเป็น สังคมที่มุ่งเน้นผลผลิต หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นวัฒนธรรมอุตสาหกรรม โดยสังคม จะก้าวหน้าพัฒนาไปได้ต้องอาศัยอุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เน้นในเรื่องทุน ผลผลิต

เพราะฉะนั้นวิถีชีวิตของคนในสังคมปัจจุบันจึงไม่เหมือนแต่ก่อน ผู้คนสมัยนี้ดำเนินชีวิตด้วยความแข่งขัน เร่งรีบ แต่ละวันจะมีแต่คำว่าคุ้มค่า กำไร การลงทุน การเพิ่มผลผลิตให้ได้มากที่สุด

ความรีบเร่งต่างๆเหล่านี้ได้เข้าไปอยู่ในวิถีชีวิตของคนในสังคมอย่างไม่รู้ตัว แม้แต่เรื่องของการกินอยู่ก็เช่นกัน กินอาหารแต่ละมื้อ แต่ละคราวเร็วได้เท่าไหร่ยิ่งดี ดังนั้นตลอดสามทศวรรษที่ผ่านมาวัฒนธรรมการกินอาหารจานด่วน หรือฟาสต์ฟูด (Fast Food) ที่เน้นความรวดเร็วทันใจจึงได้แทรกตัวเข้ามามีอิทธิพลและกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันในทุกซอกทุกมุมของสังคมโลก

ไม่แต่อาหารแบบ ?แดกด่วน ยัดเร็ว? นี้ก่อให้เกิดปัญหาทางด้านโภชนาการ การบริโภค ฟาสต์ฟูด เป็นหนึ่งในสาเหตุของโรคอ้วน โรคไขมันอุดตันในเส้นเลือด หรือระดับคลอเลสเตอรอลในร่างกายสูงเกินไป จึงมีบุคคล จำนวนมาก ออกมาต่อต้านอาหาร ?แดกด่วน ยัดเร็ว? ดังที่เป็นข่าวให้เห็นกันอยู่บ่อยๆ

ขบวนการอาหารแบบ ?เนิบนาบ? จึงถือกำเนิดขึ้นเพื่อต่อต้านการกินอาหารแบบ ?แดกด่วน ยัดเร็ว?

Slow food มีความเป็นมาอย่างไร

ในปีค.ศ. 1986 (พ.ศ. 2529) ร้าน McDonald ยักษ์ใหญ่ในธุรกิจอาหารฟาสต์ฟูดเปิดสาขาใน กรุงโรม สร้างความไม่พอใจ แก่ชาวเมือง และผู้ที่ต้องการอนุรักษ์ศิลปะ การปรุงอาหารแบบดั้งเดิมไว้ คาร์โล เปตรินี่ (Carlo Petrini) นักหนังสือพิมพ์ ชาวอิตาเลียน ผู้ซึ่งชื่นชอบ และให้ความสำคัญ ต่อศิลปะในการปรุงอาหาร ทั้งยังต้องการรักษา อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ ของชาติไว้ ได้เป็นผู้นำรวมกลุ่ม กับเหล่าเพื่อน ร่วมอุดมการณ์ ลุกขึ้นมาต่อต้านการคุกคามของ McDonald ต่อมาเขาได้ก่อตั้งสมาคมภายใต้ชื่อ Slow Food โดยมี จุดประสงค์หลัก เพื่ออนุรักษ์อาหารท้องถิ่น อาหารประจำชาติ และศิลปะการปรุงอาหาร แบบดั้งเดิม ที่กำลังถูกกลืนหายไป พร้อมกับ วัฒนธรรมฟาสต์ฟูด ที่เข้ามามีบทบาท ในชีวิตประจำวันของคนในสังคมมากขึ้นเรื่อยๆ ขบวนการ Slow Food ขยายตัวขึ้น เป็นขบวนการ ระดับสากล เริ่มจากกลุ่มประเทศ ในยุโป เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ ฝรั่งเศส สเปน กรีซ ขยายตัวต่อไปยังแคนาดา สหรัฐอเมริกา แล้วข้ามมา ที่ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ จนเข้ามายังเอเชีย โดยปัจจุบันมีสมาชิกกว่า 60,000 คนจากห้าทวีป (กว่าครึ่งหนึ่งมาจากอิตาลี)

สำหรับในประเทศไทยขบวนการ Slow Food เพิ่งจะ ?เนิบนาบ? เข้ามาเมื่อปลายปีที่ผ่านมา โดยมีผู้นำโครงการคือ คุณแฟรงค์ กราสมันน์ ( Frank Grassmann) ผู้อำนวยการฝ่ายอาหาร และเครื่องดื่มประจำโรงแรมดุลิตธานี คุณแฟรงค์บอกว่า เพิ่งเป็นการ วางแผนก้าวเริ่ม แนวคิดแบบ Slow Food ในเมืองไทยจึงยังไม่เป็นที่สนใจ และไม่ค่อยมีข่าวสารเผยแพร่ ออกสู่สายตา สาธารณชน แต่คาดว่าภายในปีนี้จะมีการประชาสัมพันธ์รณรงค์ให้คนไทย หันมากินอาหาร และใช้ชีวิตแบบ Slow Food เพิ่มมากขึ้น ซึ่งขณะนี้ ในประเทศไทยมีร้านอาหารแบบ Slow Food สองแห่งด้วยกัน คือร้านอาหารอิตาเลียน il cielo ในโรงแรมดุสิตธานี กรุงเทพฯ และภัตตาคาร Salvatore จังหวัดภูเก็ต

Slow Food เป็นมากกว่าเรื่องของอาหาร

Slow Food ไม่เพียงแต่เป็นแนวคิด เรื่องของอาหาร หากหมายรวมถึงวิธีการในการใช้ชีวิตด้วย หลักการ หรือปรัชญาของ Slow Food มีพื้นฐานมาจาก ปรัชญาความเชื่องช้า (Slowness) ซึ่งเป็นปรัชญาที่ว่าด้วย เรื่องความเรียบง่าย เน้นการใช้ชีวิตให้ช้าลง เพื่อสามารถ เก็บความงาม และรายละเอียดรอบตัว Slow Food กระตุ้นให้ผู้คน หันกลับไปตระหนักถึง การใช้ชีวิตด้วยวิถีทางที่สงบ และเรียบง่าย เพราะการใช้ชีวิต ด้วยความเร่งรีบนั้น ทำให้มนุษย์พลาด สิ่งสวยงามต่างๆ และขาดความตระหนักถึง ความหมายที่แท้จริงของชีวิต

สัญลักษณ์ของขบวนการ Slow Food เป็นรูปหอยทากตัวเล็กๆ เพราะหอยทากคือ ?ตัวแทนของ การเคลื่อนที่อย่างช้าๆ เพื่อสอนให้เรารู้ว่า การใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบ ทำให้คนเรา มีจิตใจที่กระด้าง และโง่เขลาลง? อีกทั้งลักษณะของหอยทาก ที่ดูจะเป็นสิ่งมีชีวิต ที่มิได้รับอิทธิพลใดๆ จากความเย้ายวนใจ ของโลกสมัยใหม่ ยังแฝงความหมายใหม่ๆ ไว้ด้วย เปรียบเสมือน เป็นเครื่องราง ต้านความขุ่นเคือง โกรธขึ้ง ต้านทานความบกพร่อง ของผู้ที่ไม่ละเมียดละไม ต่อความรู้สึกและรสชาติ เนื่องจากความตะกละตะกราม เกินกว่าจะจดจำสิ่งที่ตน เพิ่งรับประทานเข้าไปได้

What human beings can learn from the silent life of snail ?

เราต่างรู้และยินยอมให้ความรีบเร่ง เข้ามาเป็นสิ่งสำคัญของชีวิตมาเป็นเวลากว่า 100 ปีแล้ว ค่อยๆแทรกซึมเข้ามา ในทุกองค์กร ของสังคม และแม้แต่มื้ออาหารของเราก็ถูกควบคุม ยิ่งไปกว่านั้น ความเร่งรีบยังแบ่งสรรเวลาว่างของคนเรายิ่งกว่าเดิม กลายเป็น ความจำเป็นว่า ช่วงเวลาหนึ่ง ของสัปดาห์เราต้องให้เป็น การพักผ่อน และความสำราญ การต้องแบ่งเช่นนี้ ดูจะเป็นความขัดแย้ง ของชีวิต และควรต้องแก้ไข ถ้าเพียงแค่เราสามารถ ใช้ชีวิตได้อย่างหอยทาก ค่อยๆ ออกมาจากเปลือกของตน ค่อยๆก้าวเดิน ถนอมพลังงานไว้ และดึงพลังมา จากการที่เราสัมผัส กับธรรมชาติ ชีวิตเช่นนี้คงเป็นแนวทางใหม่ ในการดำเนินชีวิตที่ดีได้แน่นอน

หอยทาก .. ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ไม่เดินไม่วิ่ง แต่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า...ช้า มีความสุข กับความงาม ตามทางที่ไป เป็นสิ่งที่มนุษย์ สามารถเรียนรู้ได้ จากการใช้ชีวิตของหอยทาก

อย่าง ไรก็ดี จะเห็นได้ว่าขบวนการ Slow Food เริ่มก่อตัวขึ้นมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1986 ซึ่งจนถึงปัจจุบันนี้เป็นเวลากว่า 18 ปีแล้ว แต่แนวคิดแบบ Slow Food นี้ยังไม่เป็นที่รู้จักกันเท่าใดนัก โดยเฉพาะในบ้านเรา ( การเติบโตของขบวนการคงจะ Slow สมชื่อ ) แนวคิดแบบ Slow Food เป็นแนวคิดที่ต้องอาศัยผู้สนับสนุนจำนวนมาก ที่จะสามารถช่วยให้ความเคลื่อนไหว (อย่างช้าๆ) นี้กลายเป็นความเคลื่อนไหวในระดับสากล เพื่อที่จะได้ขับเคลื่อนต่อสู้กับวัฒนธรรมรีบเร่งที่กลืนกินวิถีชีวิตของ มนุษย์มากขึ้นทุกทีๆ

จะ ใช้ชีวิตแบบรีบเร่ง กินเร็วทันใจไปทำไม ในเมื่อโลกสวยงามขึ้นเมื่อเราเดินช้าลงได้ ลองนำหลักการของ Slow Food ไปใช้ .. ชีวิตอาจจะง่ายขึ้นกว่าที่ผ่านมา

ค่อย ค่อยเดินไปข้างหน้า
เหมือนหอยทากที่คลานช้า ช้า
หากแต่ว่า ..ไม่หวั่นไหว
มีความสุขกับความงามตามทางที่ไป
ไม่ค้นหาว่าความสุขอยู่ที่ไหน
เพราะความสุขอยู่ในใจของเราเอง

?