|
ปาจารยสารและสถาบันต้นกล้า ร่วมกันจัดเสวนาหัวข้อ ?เดินทางเพื่อการเปลี่ยนแปลง? เพื่อต้องรับฤดูกาลเดินทางที่ใกล้มาถึง โดยมี ๔ นักเดินทางต่างประสบการณ์ คือ ชลลดา เตียวสุวรรณ (เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย) สมิทธิ ธนานิธิโชติ ธาม ราดซิเอ็นดะ และ วัชรินทร์ สังขาระ มาร่วมแลกเปลี่ยน โดยมีประเด็นที่น่าสนใจคือ
สมิทธิ ตั้งคำถามกับประโยคที่ว่า เดินทางมากขึ้นแล้วตัวเราจะเล็กลง อาจไม่จริงก็ได้ เพราะยิ่งเราเห็นอะไรมาก บางทีก็รู้สึกพองโต เพราะคิดว่ารู้มากกว่าคนอื่น
"มีคนชอบพูดวาการเดินทางทำให้ตัวตนเราเล็กลง แต่สำหรับผมมันตรงข้าม มันทำให้เรามีอัตตามากขึ้น เพราะถือว่าเห็นโลกมากกว่าคนอื่น แต่เวลาต้องผลิตงานออกมา มันก็ต้อง สร้างจุดขาย ไม่ว่าจะงานเขียน ถ่ายรูป มันเลยต้องทำให้การเดินทางเป็นเรื่องยิ่งใหญ่หน่อย ไม่งั้นใครๆก็ทำได้ ?
อย่างไรก็แล้วแต่ ระหว่างเดินทางมันทำให้เห็นว่าโลกไม่ได้มีแค่ที่เราอยู่ แค่ที่เราสังกัด กระแสที่พยายาบอกเราว่า ต้องไปแบบนี้ ใส่เสื้อผ้าแบบนี้ แต่การเดินทางมันบอกเราว่า ไม่จริงหรอก พวกคุณก็แค่นิดเดียวเอง มีคนอีกเยอะที่คุณไม่รู้จักเขา ไม่รู้สิ่งที่เขากิน สิ่งที่เขาใส่ แล้วจะมาบอกได้อย่างไรว่าไลฟ์สไตล์แบบนี้นะถึงจะใช่?
ช่างภาพหนุ่มยังมองว่า ไม่ว่าจะเป็นการท่องเที่ยวแบบทัวร์หรือแบกเป้ก็รวมเรียกว่าการเดินทางได้ทั้งนั้น มันดีคนละแบบ และในหัวข้อที่ตั้งไว้ บางทีเราอาจเดินทางเพื่อ ?ยอมรับการเปลี่ยนแปลง?บ้างก็ได้ นอกจากเดินทางเพื่อเปลี่ยนแปลงกันแล้ว
?
?
 ทางด้านนักเขียนสาวที่หลงรักการเดินทางอย่าง เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย หรือ กาเหว่า ซึ่งเธอไปมาหลายประเทศแล้ว โดยเป็นการไปเพราะอยากไปจริงๆ ไม่ได้ตั้งเป้าหมายว่าจะไปรู้อะไร แต่ถึงไม่ตั้งใจก็จะ ?ได้? อะไรกลับมาอยู่เสมอ
?สิ่งที่เราไปเห็นไปรู้ มันทำให้เราคิดอะไรเพิ่มขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะเข้าใจหมด แล้วก็ไม่ได้อยากจะเข้าใจหมดหรอก ไม่คิดว่าต้องเข้าใจมนุษย์ทุกคน ตอนนี้ก็ยังมีสิ่งที่เราสนใจอยู่เรื่อยๆ มันเหมือนแกนเอ็กซ์ แกนวาย ทั้งกว้างและลึก มีอะไรให้ดูไม่รู้จบ เรื่องหนึ่งที่เราได้รู้ มันก็ทำให้สืบสาวต่อไปเรื่องอื่น?
นักเขียนสาวยังทิ้งท้ายไว้น่าสนใจว่า แม้เราไปเจอเรื่องไม่น่าประทับใจหรือคนไม่ดี ก็ไม่ใช่ความผิดของที่แห่งนั้น กระทั่งของโลก(ที่มีสิ่งไม่ดีให้เรามาเจอ)
?การไปเที่ยว การเดินทาง อาจจะเกี่ยวกับวัย อายุ ด้วย อย่างตอนวัยรุ่นเราอาจมองว่าการเดินทางมันยิ่งใหญ่ สวยงามไปหมด พอไปเจอสิ่งที่ไม่สวยงาม อาจจะผิดหวัง หรือพิพากษาโลกไปเลย การเดินทางไม่ได้เป็นความสวยงามแต่อย่างเดียว เผื่อไว้สำหรับสิ่งไม่ดีบ้างซึ่งมันมีอยู่แล้วแน่ๆ มันมีคนทุกประเภทอยู่ในทุกที่ แล้วแต่ว่าเราไปเจอประเภทไหน มันอยู่ที่ทัศนคติที่เราตั้งไว้ด้วย ไม่ใช่ความผิดของโลกที่มีคนเลว?
เช่นเดียวกับ ธาม ราดซิเอ็นดะ ที่เป็นชาวต่างประเทศมาอยู่ในเมืองนานสิบกว่าปี ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์ในประเด็นคล้ายกัน ที่ว่า การที่เราเจอสิ่งใดไม่สบอารมณ์ตามรายทาง เราจะต้องปรับตัวและเรียนรู้มัน ส่วนวัชรินทร์ ซึ่งเดินทางในฐานะอาสาสมัคร แลกเปลี่ยนที่พัก อาหาร กับแรงงานของตัวเอง หกปีนี้ไปมากว่าหกประเทศแล้ว แต่ที่ประทับใจที่สุดคือระหว่างทางหรือก่อนที่จะถึงจุดหมาย
?การเดินทางทำให้เราต่อยอดความรู้ อยากเรียนรู้มากขึ้น แต่ช่วงที่ชอบมากที่สุดคือระหว่างทาง เป็นช่วงก่อนที่จะถึง และในแง่ความเข้าใจ หรือการเปลี่ยนแปลง คิดว่าได้ลงลึกในตัวเองมากกว่าที่จะไปเห็นคนอื่น เพราะการออกนอกสถานที่ เราไม่ได้อยู่กับสิ่งที่รู้จัก คนรู้จัก ต้องตัดสินใจเองตลอดเวลา เราจะได้ลงลึกกับตัวเองว่าเปลี่ยนไปยังไงบ้าง?
แต่แม้จะเดินทางมาก วัชรินทร์ก็ไม่ได้รู้สึกว่าคนที่ไม่ได้เดินทางนั้น ใช้ชีวิตไม่คุ้มค่า ตามทัศนะคนทั่วไป (หรือนักเดินทางบางคน) เพราะคนที่ใช้ชีวิตนิ่งๆ อยู่นิ่งๆ ก็ได้รู้ในสิ่งที่ลึกกว่าเธอหลายเรื่อง ในพื้นที่เดิมๆ นั้นเอง
เสวนาเดินทางเพื่อการเปลี่ยนแปลง เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมสังสรรค์ทางปัญญา จัดเป็นครั้งที่สองต่อเนื่องจากเสวนา ?การเมืองหลากสี? ซึ่งครั้งต่อไปจะเป็นประเด็นอะไร ต้องติดตามกันล่ะ
|
We can change the world everyday.- \\(^3^)//
