wechange \\(^o^)// HaHaHa

หลายสัปดาห์ก่อน ลูกศิษย์ของดิฉันพูดกึ่งๆ ประกาศให้ดิฉันรับรู้เจตนาของเธอว่า
?หนูจะทดลองปิดทีวี...เพราะหนูอยากรู้ว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตได้จริงหรือ??
เธออยากเห็นโลกเปลี่ยน...และอยากทดลองเปลี่ยนโลก... แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะเริ่มต้นทำอะไรดี จนกระทั่งมา เห็นแผ่นโปสเตอร์ ในกิจกรรมรณรงค์ ?เปิดชีวิต...ปิดทีวี? และเกิดแรงบันดาลใจที่จะทดลองปฏิบัติ
แล้ววันหนึ่งเธอ ก็รีบเดินตรงมาคุยกับฉัน ?อาจารย์รู้ไหม...เกิดอะไรขึ้นบ้าง?? ยังไม่ทันที่จะซักถาม... เธอก็พรั่งพรูคำตอบออกมามากมาย
เธอสารภาพว่า วันแรกๆ เธออึดอัดที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ได้ยินเสียงคุ้นๆ ของคนหน้าจอ...ไม่ได้
ติดตามข่าวร้อนๆ ที่กำลังเป็นประเด็น ทอล์คออฟเดอะทาวน์...แถมตอนค่ำๆ เธอก็ไม่ได้ดูละครเรื่องโปรด
ที่กำลังติด อย่างงอมแงม เธอบอกว่า..เธอคุยกับตนเอง... เธอตั้งคำถามกับตนเองมากมาย...

ฉันบ้าหรือเปล่า?...ฉันตัดโลกไปทำไม?...แล้วฉันจะทำอะไรทดแทนดี?
และแล้วเธอก็เริ่มค้นพบสิ่งดีๆ ที่เกิดกับตัวเอง ก็ ?เวลา? ไงล่ะคะ...เวลาที่จะรับประทานอาหารเช้า
ที่ยาวนานขึ้น...เวลาที่จะพูดคุยกับพ่อแม่มากขึ้น...เวลาที่จะอ่านหนังสือมากขึ้น...และเวลาที่จะทบทวน...หรือ..
ตั้งคำถามตนเองว่า ?วันนี้มีเรื่องราวดีๆ ที่น่าประทับใจบ้างไหม??
ที่สำคัญ เธอมีเวลาที่จะจดจำ ?เรื่องราวดีๆ ไว้ในสมอง? แทนที่จะทำตนเป็นแค่ผู้รับสาร...ผู้ฟัง
ข้อมูล...ผู้ถูกเลือกให้เชื่อว่า ?อะไรคือสิ่งดี...สิ่งร้ายที่ควรจดจำ? จากรายการต่างๆ ในทีวี
แน่นอน...เธอสารภาพว่า ?วันนี้เธอกลับมาดูทีวีใหม่? ในเมื่อทีวีเป็นส่วนหนึ่งของโลกปัจจุบัน...และเธอก็
ยังไม่พร้อมที่จะปฏิเสธทีวี... ปฏิเสธโลกอย่างสิ้นเชิง ในขณะเดียวกัน เธอก็ได้ค้นพบสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นหลังจากปฏิบัติ
การ ?ปิดทีวี? นั่นก็คือ เธอเริ่มที่จะไม่ดูทีวีแบบเดิมๆ...แบบที่เปิดแช่ไว้ ราวกับเป็นเพื่อนตลอดเวลา ที่อยู่บ้าน... แบบที่ฟัง และเชื่อในสิ่งที่บอก ผ่านรายการทีวี...หรือแบบที่แต่งตัวเลียนแบบ ดาราโปรดที่เห็นจากจอสี่เหลี่ยมนั้น
เธอสารภาพว่า...การปิดทีวี ช่วยให้เธอฝึกตัดใจค่ะ... ตัดใจจากสภาพที่คุ้นเคย...และรายการที่ ?ติด? แบบงอมแงม ตัดใจจาก ?วาระ? ที่ทีวีเลือกกำหนดว่าเป็นสิ่ง ?สำคัญ?...ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าที่จะใส่...สถานที่ที่จะไป หรือแม้แต่ประเด็นที่ต้องพูดคุยกัน แถมเธอบอกว่า... วันนี้เธอคือผู้กำหนด ความเป็นตัวตนในโลก...ไม่ใช่ให้โลก (หน้าจอ) กำหนดความเป็นตัวตนเธอ
แต่ถ้าถามว่า...หากมองย้อนกลับไปแล้ว ?ฉันภูมิใจอะไรในตัวเธอ?? แน่นอน ถึงกิจกรรมเล็กๆ ของเธออาจยังไม่ได้ ทำให้โลกภายนอก เปลี่ยนแปลง แต่ฉันก็ภูมิใจที่เธอกล้า ที่จะทดลองปฏิบัติ ?ภารกิจ? นี้ และเปิดเผยเรื่องราวให้ฟัง และฉันยังภูมิใจที่เธอเริ่มต้น ?ตั้งคำถาม? กับตัวเอง และลงมือปฏิบัติจากสิ่งง่ายๆ ใกล้ตัว...ไปพร้อมๆ กับการสืบค้น คำตอบด้วยวิธี ?ครุ่นคิดพินิจนึก? ถึงคำตอบของเธอจะไม่เหมือนคนอื่น และก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนคนอื่นด้วย แต่มันเป็นคำตอบที่ไม่ได้จบลงที่การ ?ค้นพบ? คำตอบ แต่มันเป็นคำตอบที่ชวนให้ เธอเริ่มต้นที่จะสืบค้น ด้วยการตั้งคำถามใหม่ๆ จากการปฏิบัติภารกิจใหม่ๆ ที่ไม่ใช่แค่การปิดทีวี และใช้หัวใจติดตามเรียนรู้ เรื่องราวใหม่ๆ ที่เกิดขึ้น รวมทั้งใช้ปากที่กล้าจะบอกเล่าเรื่องราวดีๆ ให้คนอื่นฟัง

แหม...มันน่าตื่นเต้นไหมคะ ถ้าพวกเราแต่ละคนเริ่มต้นสืบค้นหนทางเปลี่ยนแปลงโลก ด้วยการ
เริ่มต้นจากการเปลี่ยนตน เปลี่ยนวิธีการตั้งคำถาม...เปลี่ยนวิธีสืบค้นคำตอบ...และเปลี่ยนวิธีการ
ปฏิบัติภารกิจประจำวันกันบ้าง รวมทั้งบอกเล่าเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นให้ใครต่อใครได้มีโอกาสรับรู้
ถึงวันนี้โลกจะยังไม่เปลี่ยน...แต่เราก็สามารถเริ่มต้นเรียนรู้ว่าเราเปลี่ยนโลก... และ
มุมมองที่มีต่อโลก ถ้าเราเริ่มต้นที่จะเปลี่ยนตนเองและค้นหาบทเรียนดีๆ ที่เกิดขึ้น จากการ
กระทำของเรา

?