wechange \\(^o^)// HaHaHa

ในที่สุด

แก้วตัดสินใจ หันหลังกลับ

เริ่มไต่ลงมา

คราวนี้ แก้วก้าวลงมาอย่างมั่นใจ

เขายืดตัวออกเต็มเหยียด

สายตาพุ่งตรงไปข้างหน้า จ้องประสานตากับหนอนทุกตัว

เขาไม่เคยสังเกตมาก่อนว่า หนอนแต่ละตัวที่ดูเหมือนกันทั้งนั้น

ความจริงแล้ว แต่ละตัวล้วนแตกต่างกันทั้งลวดลาย
และความงาม

แก้วกระซิบบอกหนอนเหล่านั้นว่า

“เราไปถึงข้างบนนั่นแล้ว ไม่มีอะไรอยู่บนนั้นหรอก "

ดูเหมือนว่า ไม่มีหนอนตัวใดใส่ใจกับคำบอกขอแก้ว

ทุกตัวยังคงมุ่งมั่น ปีนป่ายสูงขึ้น สูงขึ้นไป

หนอนตัวหนึ่งพูดกับแก้วว่า

“เชอะ ! ไอ้หมาหางด้วน

ไม่มีใครเชื่อหรอกว่า เอ็งขึ้นไปถึงข้างบนนั่นแล้ว “

อย่างไรก็ตาม

ยังมีบางตัวที่รู้สึกตกใจ ถึงกับหยุดชะงักการปีนป่าย

เพื่อจะได้ยินคำบอกของแก้วชัดเจนยิ่งขึ้น

“ถึงจะเป็นเช่นนั้นจริง นายไม่ควรพูดออกมา

เพราะ เราจะทำอะไรได้มากไปกว่านี้เล่า ? "

หนอนตัวหนึ่งกระซิบอย่างร้าวรานใจ...

ความสับสน สงสัย ท่วมท้นอยู่ในใจแก้ว

ภูเขาหนอนช่างใหญ่โต น่าสะพรึงกลัว
และมันคงขยายขนาดอันมหึมาออกไป
กระนั้น แก้วยังยืนหยัด ต่อสู้ต่อไป
แม้แทบจะมองไม่เห็นหนทาง
แก้วคิดว่า มันไม่เหมาะเลยที่ตนจะยอมแพ้
“จงเชื่อมั่น”
ใช่สิ! ... แต่ความเชื่อมั่นในขณะนี้
ช่างไม่เป็นมรรคเป็นผลเสียเลย

เสียงหนอนตัวหนึ่งสะดุดความคิดคำนึงของแก้ว
“นายเชื่อไอ้เรื่องบ้าๆบอๆนั่นได้ยังไง
ชีวิตของเราคือ โลกียชน
ดูสิ พวกเราคือ หนอนธรรมดานี่เอง
หนอนจะมีผีเสื้อแฝงอยู่ข้างในได้อย่างไรกัน?
มาเถอะ มาทำชีวิตหนอนของเราให้ดีที่สุด
และ จงพอใจกับวิถีชีวิตหนอนดีกว่า

“อืม.” แก้วครุ่นคิด “เขาอาจพูดถูก”
“แต่...ฉันยังไม่ได้ข้อพิสูจน์ที่จะยืนยันความถูกผิด
อืม...หรือเพราะว่า ฉันอยากเป็นผีเสื้อมากเสียจน
คิดกุเรื่องเหลวไหลขึ้นมา จนเป็นจริงเป็นจัง ? ”

แก้วเหน็ดเหนื่อย ท้อรันทดใจ
เขาค่อยๆ คืบคลานกลับมายังรังเดิม
ที่เคยอยู่ร่วมกับนวล
แต่ ...ไม่มีนวล

แก้วเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะก้าวต่อไปได้
เขาซุก ขดตัวและงีบหลับไป

แต่

ภาพผีเสื้อยังคงปรากฏอยู่ เธอเอาหนวดมาแตะร่างแก้ว

จ้องมองดูแก้วด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

จนแก้วเชื่อมั่นว่า คำพูดของตน

เกี่ยวกับการเปลี่ยนเป็นผีเสื้อนั้น

มีเค้าแห่งความเป็นจริงอย่างแน่นอน

ผีเสื้อเหลืองก้าวเดินออกเดินหน้าสองสามก้าว แล้วหยุด

วกบินมาหาแก้ว แล้วขยับเดินหน้าอีก

ทำอย่างนี้อยู่สองสามครั้ง

แก้วจึงเข้าใจว่า เธอต้องการให้แก้วตามไป

แก้วจึงตามเธอไป

แก้วและผีเสื้อสีเหลือง

เดินมาถึงที่ซึ่งรังไหมขาดๆ สองรัง

ห้อยรุ่งริ่งอยู่บนต้นไม้

ผีเสื้อบินขึ้นไป ยังรังไหม

จากนั้น

เธอบินลงมาสัมผัสกับร่างของแก้ว

หนวดของเธอสั่นพลิ้วไปมา

แก้วเข้าใจว่า เธอกำลังพูดกับเขา

แต่ แก้วยังไม่อาจเข้าใจความหมาย...

และแล้ว

แก้วเริ่มเข้าใจทีละน้อย ทีละน้อย มากขึ้น...

แก้วรู้ว่าจะต้องทำอะไร...

จึงเริ่มปีนขึ้นไปข้างบน อีกครั้งหนึ่ง

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

คัดลอกมาจาก "เส้นทางแห่งความหมาย" ทรินา เพาลัส : เขียน - ปิยะลักษณ์ ภมรสิงห์ : แปลและเรียบเรียง - เบญจมาศ เพ็ชรพราย : วาดภาพประกอบ