wechange \\(^o^)// HaHaHa

อากาศกวี เป็นเรียงนามที่ ฆฤพร สาตราภัย เลือกใช้ แทนตัวเองในเว็บล็อก lonelysyndrome.exteen.com อันคล้ายเป็นดินแดนส่วนตัว ในโลกเสมือน เขาสรรค์สร้างศิลปะหลายแขนง เรียนรู้จากมัน แล้วถ่ายทอดออกมายังดินแดนนั้น ทั้งความเรียงการเดินทาง งานปั้นเซรามิกที่ทุ่มเทให้ เรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทกวีภาพถ่าย เสียงดนตรี ภาพวาดอิมเพรสชั่นนิสต์ตามแนวทางของศิลปินเทพศิริ สุขโสภา ทั้งหลายทั้งปวง ล้วนชวนคนอ่านขบคิด ทั้งให้ความรู้สึกเนิบนิ่งอย่างไม่ได้จงใจ ทว่าเป็นความนิ่งช้า ที่ยังคงสัมผัสได้ ถึงลมหายใจกระเพื่อมไหว กลับทำให้ผู้ที่รับรู้กระตือรือร้นอยากออกท่องโลกกว้าง หาใช่ ความเฉื่อยชา ไร้แก่นสาร ไร้พลังชีวิต

ในโลกจริง ฆฤพรใช้ชีวิตคาบเกี่ยวระหว่างการเป็นวิศวกรโรงงานอุตสาหกรรม ย่านอมตะนคร จ.ชลบุรี กับการเป็น ?ช่างปั้น? เซรามิก นานกว่าห้าปีแล้วที่เขาทุ่มเทลงลึกกับสิ่งนี้โดยละวางงานศิลป์อื่นไว้ ช่วงเวลาหนึ่ง เขาลาออกจากงานเพื่อลงแรงลงใจเต็มเวลา แต่เมื่อกลับมาดำเนินชีวิตตามครรลองทั่วไป จึงเป็นลักษณะการเจียดเวลาให้สิ่งที่รัก หลังเลิกงาน และจากวันหยุดสองวันในหนึ่งสัปดาห์ แล้วหากได้หยุดยาวบ้าง เขาก็จะคว้าเป้ ออกเดินทาง เพื่อหาแรงบันดาลใจในงานปั้น อันเป็นสิ่งที่ทำให้ โลกภายในของเขาหยุดหมุนได้ในบางขณะ เพื่อทบทวน ค้นพบ แล้วก้าวย่าง ?งานปั้นถึงจะคิดไว้ล่วงหน้า แต่พอเราปั้นมันก็ต่างอารมณ์ เหมือนกับการเขียนบันทึก บางทีไหลลื่นมาก ได้ตามที่เราอยากจะปั้น แต่ถ้าเราเหนื่อยมาก ไม่มีความสุข มันก็ออกมาไม่ได้เรื่อง ในงานปั้นเราควบคุมไม่ได้มาก ไม่ว่าจะอารมณ์ ดิน หรืออุณหภูมิ (ในเตาเผา) ได้แค่พยายามจัดการองค์ประกอบมัน ให้ใกล้เคียงกับที่อยากให้เป็น มันเหมือนกับขัดเกลาตัวเราเอง นิสัยอารมณ์?

โลกข้างนอกเหมือนหยุดหมุน เหลือเพียงแต่โลกภายในที่หมุนวนอยู่กับที่ พร้อมกับดินที่มีทั้งแข็งและนิ่ม ศิลปะไม่ใช่ถ้วยใบที่เสร็จ แต่เป็นที่การรู้จักประคับประคองดินที่ต่างกัน ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ ขึ้นรูปทรง ทีละนิด สิบนิ้วที่แตะประคอง ในน้ำหนักที่ผ่อนหนักเบาไม่เท่ากัน? (หนึ่งร้อยถ้วยแห่งความอ่อนไหว ๔ ธ.ค.๕๐)
วันหนึ่งในดินแดนของเขา ฆฤพรเขียนเล่าถึงการฟันฝ่าให้ได้ถ้วยร้อยใบในเวลาจำกัด ปกติเขาไม่ได้รับทำขายสักเท่าใด

เรื่องราวรายทางของการปั้นดินเหลวเละให้เป็นรูปเป็นร่าง นำเข้าเตาเผา รอและรอ ซึ่งอาจเพียงเพื่อเปิดออกมาพบถ้วยที่แตกสลาย จากความใจร้อน หรือ ?รอ? น้อยเกินไป แค่ช่วงการปั้น รอดินแห้งก่อนเข้าเตาเผาครั้งแรกก็กินเวลานานนับสัปดาห์ ปั้น... รอคอย... เผา... เคลือบ... นำเผาอีกครั้ง... น่าแปลก ที่อ่านแล้วให้นึกไปถึงผู้ปฏิบัติธรรม เพื่อแสวงหาทางรู้แจ้ง เซรามิกของเขากว่าจะได้สักชิ้นไม่ง่ายดาย ต่างจากระบวนการแบบอุตสาหกรรม ที่แต่ละคนทำซ้ำๆอยู่ขั้นตอนเดียว ถ้วยหนึ่งใบจึงเป็นเพียงภาชนะ ปราศจาก
ประวัติศาสตร์ ความรู้สึก และเรื่องราว

ปีนี้ ชายหนุ่มบอกว่า อยากสร้างชุดงานเซรามิกที่มีเนื้อหา แล้วตระเวนแสดงนิทรรศการ ทั้งหมดยังเป็นโครงร่างในหัว แต่เชื่อว่าอีกไม่นาน เขาจะทำให้มันมีชีวิตขึ้นมาได้... วิถีของคนปั้นดิน รายทางของชายช่างปั้น ปรากฏร่องรอยการรอคอย ความผิดหวัง และการตระหนักรู้ ผ่านความผิดพลาด ผ่านสองมือที่เปราะเปื้อน

?ทำงานกับคนอื่นเราได้เห็นตัวเอง แต่พอมาทำงานกับตัวเอง ก็จะยิ่งเห็นชัดเจนมากขึ้นอีก มันสะท้อนออกมา เราจะรู้ได้ในขณะนั้น การวาดรูปมันก็ไม่เหมือนการถ่ายรูป เราเห็นเมื่อกี้มันได้ พอวาดไปเรื่อยๆ แสงมันเกิดหมด เราก็ต้องคอย คอยจนกว่าแสงตรงนั้น กลับมาอีกที มันต่อเนื่องกันนะ งานพวกนี้ (งานศิลปะ) ขึ้นอยู่กับจังหวะเครื่องมือว่า เราถ่ายทอดอะไรได้ เหมือนเป็นพาหนะ ที่ทำให้เรารู้จักตัวเอง อย่างน้อยก็ได้ทดลอง ได้ค้นหาไปเรื่อยๆ?

ติดตามอ่านมากกว่านี้ได้ใน ปาจารยสาร ฉบับที่ ๖ ปีที่ ๓๒ ก.ค. - ส.ค. ๕๑
พบกับ การศึกษาทางเลือก การเดินทางเพื่อกลับไปจุดเดิม , เขาพระวิหาร เครื่องมือเพื่อการฆ่า มรดกแห่งความเกลียด , บทความจาก ๖ คอลัมนิสต์หลากแนว ฯลฯ